What is the story of the Padma River as per Tripura Rahasya?

 The story of the Padmā river is narrated in chapter 22 of the Tripurā Rahasya’s Māhātmya Khaṇḍa.

Bhagavatī Ramā, i.e., Mahālakṣmī, became the Padmā river after becoming angry with her husband, Viṣṇu, and left Vaikuṇṭha. She also got cursed by Nārada Ṛṣi and dried up but later merged with Gaṅgā and was freed.

The story goes as follows. Once, Viṣṇu was in Vaikuṇṭha with Lakṣmī. Seeing the devotion of Vṛndā and Bhūdēvī, he accepted them. Worried or concerned about Lakṣmī’s anger, he spent time with them secretly. Even when Lakṣmī found out about this and questioned him, he concealed it. After that, Vāṇī, i.e., Sarasvatī, invited Lakṣmī, accompanied by her attendants, to Satyalōka for a visit with the permission of Viṣṇu. During her absence in Vaikuṇṭha, Viṣṇu sported with Vṛndā and Bhū.

Later, Lakṣmī came back from Satyalōka to Vaikuṇṭha, and she was furious to see Viṣṇu sporting in private with Vṛndā and Bhūmi. Viṣṇu was alarmed and followed Lakṣmī as she stormed out of Vaikuṇṭha in anger. He followed her to Himālaya, and he then attempted to console her by holding her right hand. Then Lakṣmī, who was burning with wrath and anger, was liquified like a mass of ghee by fire and flowed into a continuous river, becoming the Padmā river, which was later dried up due to the curse of Nārada.

After narrating this tale, it gets back to Dattātrēya and Paraśurāma. And Dattātrēya says that Bhagīratha, a sagely king, by performing great penance, made the river Gaṅgā flow on the earth. As Gaṅgā flowed as a river down to earth and followed Bhagīratha, she happened to reach where the dried Padmā river remained, causing Padmā to merge with Gaṅgā. Coming in contact with Gaṅgā, Padmā was relieved of her curse and joined the sea earlier than Gaṅgā.

After that, Paraśurāma asks his guru, Dattātrēya, the story of how the Padmā River got cursed, and he narrates the tale to him, which goes as follows.

Once, Nārada was at the sabhā in Brahmalōka, where Gandharvas, Yakṣas, Kinnaras, and other divine celestial beings were performing the Gandharva style of music. Each one of them excelled the other in skill. Then Nārada also played the rāgas (musical modes) on his vīṇā. By his rāgas, all those that were there were engrossed in the transcendental melody and were experiencing bliss and complimented Nārada.

Then Sarasvatī, the exponent in melody, played on her vīṇā, the Kacchapī. Nārada and others could not really grasp the intricacies of those rāgas. At the end of the event, Nārada left and on his way was thinking of the rāga by Sarasvatī, which was the best and which he could not comprehend.

He went to a solitary forest on the banks of the river Padmā and started to play the vīṇā with the same rāga that his mother, Sarasvatī, had splendidly performed. Hearing the discord in his rendering, the river Padmā laughed loudly.

Put to shame and angered by the insult, Nārada cursed the river Padmā and said thus: “Oh great River! You shall dry up for your insolence towards me.” Hearing that frightening curse, Padmā fell prostrate before Nārada and repeatedly begged for the termination of the curse. Upon her request, Nārada said: “Oh Great River! When you unite (merge) with the supreme Gaṅgā, you will be free from the curse.”

After that, Padmā, with great reverence, asks Nārada about Gaṅgā, where she is and how she will reach the earth. Then Nārada narrates the tale of Gaṅgā, her origin, and how she will descend down or flow down on earth as a river and eventually reach Padmā, and she would merge with her, being freed from the curse.

The timeline is unclear here in this scripture, though it is heavily implied that some time after or later on in the future, eventually Gaṅgā did come down to earth and flow as a river due to Bhagīratha’s penance, and she ended up reaching where the dried-up river of Padmā was, causing Padmā to merge with her. After that, Padmā was freed from the curse.

It gets back to Dattātrēya narrating to Paraśurāma, and he says that like this, Ramā (Lakṣmī) suffered great distress from her co-wives. And this is pretty much the entire story of Padmā Nadī according to the Tripurārahasya - त्रिपुरारहस्य.

Art by: Parimala Devi Namasivayam

Jaya Mā Lakṣmīsvarūpā Padmā! 🙏🏼

How is Shiva Parama Vaishnava when Padma Puran 5.114 says Shiva doesn't meditate and worships anyone?

 The concept of vaishnavising Lord Shiva is a much later stance broughtup by the likes of Madhva, Vallabha, Tulasidasa and fanatic poets like Kanakadasa, Purandaradasa etc:

Earlier when sectarian cult of Vaishnavism began dating to 10th CE, prime Vaishnavas like Yamunacharya (Guru of Ramanuja) and the likes demeaned Lord Shiva as much as possible unable to tolerate the countering hatred they had to spread unable to bare the pain caused by toxic Shaivite kings like Krimikantha Chola etc:

“Rudra is a deluding deity and he's very well versed in doing such things with his followers”

—— Yamunacharya (Agama pramanya 83).

So it is safe to conclude that these Vaishnavas were mumbo jumbo or wishy washy emotional fanatics who didn't even hesitate to spread hatred about Lord himself just because some of the bigoted kings like Cholas tortured them. I wonder how they get revered as gurus or siddhantins.

Coming to your question, not just Padma purana 5.114 or Shaiva Puranas but all other so called Sattvika (Vaishnava) puranas which are bracketed by Pancharatrikas ultimately end up stating Lord Shiva alone as supreme.

But why? Because it's the supreme declaration from Vedas (Shrutis themselves). Atharvaveda 15.6.4 says:

स बृहतीं दिशमनु व्यचलत्। तमितिहासश्च पुराणं च गाथाश्च नाराशंसीश्चानुव्यचलन् । इतिहासस्य च वै स पुराणस्य च गाथानां च नाराशंसीनां च प्रियं धाम भवति य एवं वेद ॥४॥

4. He (Shiva) went away to the great region. Itihāsa and Purāna and Gāthās and Nārāsansis followed him. He who, etc.

---

Now let us look at each and every Vaishnava Purana which are proclaimed to be saatvika by its followers.

Oh all pervading Lord! When you, through your own Potency consisting of three guṇas, undertake to create, preserve and destroy the universe, Oh self-seeing perfect Lord, you assume (severally) the appellations Brahmā, Viṣṇu and Śiva.

You are that Supreme mysterious Brahman, the creator of beings, of the higher (gods) and the lower order (sub-human beings). You are the supreme soul who appear as the universe by means of your various powers (such as Sattva, Rajas and Tamas). Hence you are the Controller and Master of the Universe.

~ Srimad Bhagavatam 8.7.23-24

Shiva has no Equal or Superior

1. Your brother-in-law god Rudra whose shining mass of hair (on head) became scattered and tawny by the dust raised by the whirl-wind in śmaśāna (the crematory ground) and whose pure gold-like body is smeared with ashes, witnesses (everything) with his three eyes (viz. the Sun, the Moon and the fire.) Hence there is no secrecy anywhere.
2. In this world there is no one who is his relative or non-relative. Nobody is specially respectable or censurable to him. By performance of various vows, we desire to have the (prosperity and greatness of) Māyā which he has enjoyed and spurned (lit. kicked). 26. Thoughtful people who wish to tear off the veil of Māyā praise his life which is spotless or unattached (to sensual pleasures). He has none equal or superior to him. He is the ultimate goal of the saintly people; yet he himself followed the vow of piśāca type of life.

~ Srimad Bhagavatam 3.14.26

Shiva is the Lord of the dieties

[Rāma says] 165. I seek the refuge of that Śaṅkara, who affords protection, and having saluted the feet of whom, the granter of boons, with devotion, and having praised whom with chaste words, the careful, blazing sun, removes the darkness with his rays. 166. (O god) those stupid men of impure minds, who, due to their close attachment to grandeur, pride and trade, do not recognise you to be the lord of the best gods and of this mobile and immobile world, (later) experience tortures of hell.

~ Padma Purana - Sṛṣṭi-khaṇḍa - Chapter 33

Shiva is his own Lord other than whom no one exists

I salute the eternal Śambhu, the extreme limit of Brahman, the revered one, the lord, the lord of Hiraṇyagarbha, the three-eyed one, and also seek the refuge of (you), wherefrom the world has originated, and unto whom it will perish (i.e. merge), and by whom, i.e. Śiva, this entire (world) is pervaded. I salute you, who are without any characteristic mark, whose form cannot be seen, who are your own lord and of that of the soul, who are of a uniform nature, who are beyond Brahman, and who are the highest lord, other than whom nothing exists; whom the meditating saints who have become one with the highest soul, giving up meditation along with mystical letter forming the essential part of the hymn, after securing concentration see.

The Devotee who sung This Praise of Shiva merged into him and was instantly liberated.

45-47. Thus having praised the revered Kapardin, Śaṅkukarṇa also prostrated himself on the ground and uttered the highest (syllable) Om. At that moment only the great Linga of Śiva appeared there. It was knowledge, joy, and very much like the fire having a crore of flames. Śaṅkukarṇa’s soul was liberated. His pure soul moved everywhere. It merged into that pure Linga. (Thus) a great wonder took place.

~ Padma Purana - Svarga-khaṇḍa - Chapter 35

Shiva is PURUSHOTTAMA

त्वमादिदेवः पुरुषोत्तमो हरिर्भवो महेशस्त्रिपुरान्तको विभुः । भगाक्षिहा दैत्यरिपुः पुरातनो वृषध्वजः पाहि सुरोत्तमोत्तम ।। २५.१९ ।। गिरीशजानाथ गिरिप्रियाप्रिय प्रभो समस्तामरलोकपूजित ।

Devas say to Lord Shiva: You are the first among of Gods, Purushottama, Hari, Bhava, Mahesha, Destroyer of Tripuras, the enemy of the demons, the most ancient, the bull-bannered. O great God, protect us.

~ Varaha Purana Chapter 25.

Shiva is the Bestower of Chatur-vargas (Dharma, Artha, Kama, Moksha)

स्थूलसूक्ष्मविभागाभ्यामनिर्देश्याय शंभवे ।।भवाय भवसंभूतदुःखहन्त्रे नमोनमः ।। २२१ ।। तर्कमार्गातिदूराय तपसां फलदायिने ।।चतुर्वर्गवदान्याय सर्वज्ञाय नमोनमः ।। २२२ ।। आदिमध्यांतशून्याय निरस्ताशेषभीतये ।।योगिध्येयाय महते निर्गुणाय नमोनमः ।। २२३ ।।

Obeisance, obeisance to Bhava, to Sambhu who cannot be specifically distinguished in gross or subtle form and to one who is the remover of all miseries of worldly existence. Obeisance, obeisance to one who is far away from the way of dialectics, who is the bestower of the fruit of austerities, who is the liberal bestower of the fourfold aims of life and who is omniscient.

~ Narada Puraana III.91.223

Sadasiva is the Origin of Brahma, Vishnu and Samhara Rudra

He who is that eternal god Sadāśiva, who is saluted by Brahmā, who has three eyes, who is the prop of virtues, who is beyond qualities, who is unchangeable and immutable, had once a desire to create on seeing the three qualities in himself—this triad of qualities should be known as the three Vedas. O dear one, having divided himself and the region there, he created on his right side the son, viz. Brahmā and Hari from his left side. At the back side he created Maheśāna (i.e. Śiva); thus the mighty one created three sons. As soon as they were born they became the three gods—Brahmā, Viṣṇu and Śiva. They distinctly spoke these words: “Who are you? Who are we?” To those sons Śiva said: “You are the sons, (and) I am your father.

~ Padma Purana - Pātāla-Khaṇḍa

Obeisance, obeisance to the one who is devoted to his devotees, to one who is the bestower of worldly enjoyment and liberation, to the lord of all worlds, to one who is without garments and to one who is the final resort. Obeisance, obeisance to the origin of Trimurtis (the three deities of Brahma, Visnu and Rudra) to one with three eyes, to the light of three lights (sun, moon and fire), to the remover of the cycle of births.

~ Narada Purana III.91.227-228

All Gods Including Brahma, Vishnu, Lakshmi, Sarasvati Serve Shiva

A crore of beings would remember the lord of Umā who is like this. Having obtained desired pleasures they are honoured in Śiva’s heaven (Shiva loka). Brahmā, Viṣṇu, great Indra are the door-keepers of his city. The two goddesses Lakṣmī and Sarasvatī are appointed to worship the threshold etc. on the ground. Gods and celestial women are the servants of the god of gods. All gods are the servants of the noble one.

~ Padma Purana - Pātāla-Khaṇḍa - Chapter 109.

Worship of Shiva Leads To Bhukti and Mukti

शिवार्चनं प्रवक्ष्यामि भक्तिमुक्तिकरं परम् ।। शान्तं सर्वगतं शून्यं मात्राद्वादशके स्थितम् ।। 22.1 ।।

I will now describe the great adoration of Shiva which yields enjoyment and emancipation. He is of a quiescent soul, present every where, void and stationed in a room of twelve parts.

~ Garuda Purana Aachar Khanda, Chapter 22.

Shiva Is Everything

For A Devotee of Shiva, Shiva is indeed Everything. Hence the Following Contemplation is prescribed For A Devotee of Shiva by Garuda Purana.

शिवो दाता शिवो भोक्ता शिवः सर्वमिदं जगत् ।। शिवो जयति सर्वत्र यः शिवः सोऽहमेव च ।। 23.28 ।। यत्कृतं यत्करिष्यामि तत्सर्वं सुकृतं तव(तस्तवम्) ।। त्वं त्राता विश्वनेता च नान्योनाथोऽस्तिमेशिव ।। 23.29 ।।

Shiva is the giver, Shiva is enjoyer and Shiva is the entire universe. Shiva is victorious everywhere. I am myself Shiva. O Shiva! thou art the saviour and the leader of the universe. Apart from you, I have no other lord.

~ Garuda Purana, Aachar Khanda, Chapter 23.

Namah Shivaya!.

ಹದಿನೆಂಟು ಪುರಾಣಗಳು

1) ಮತ್ಸ್ಯ ಪುರಾಣ

2) ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಪುರಾಣ

3) ಭಾಗವತ ಪುರಾಣ

4) ಭವಿಷ್ಯತ್ ಪುರಾಣ

5) ಬ್ರಹ್ಮ ಪುರಾಣ

6) ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಪುರಾಣ

7) ಬ್ರಹ್ಮ ವೈವರ್ತ ಪುರಾಣ

8) ವರಾಹ ಪುರಾಣ

9) ವಾಮನ ಪುರಾಣ

10) ವಾಯು ಪುರಾಣ

11) ವಿಷ್ಣು ಪುರಾಣ

12) ಅಗ್ನಿ ಪುರಾಣ

13) ನಾರದ ಪುರಾಣ

14) ಪದ್ಮ ಪುರಾಣ

15) ಲಿಂಗ ಪುರಾಣ

16) ಗರುಡ ಪುರಾಣ

17) ಕೂರ್ಮ ಪುರಾಣ

18) ಸ್ಕಂದ ಪುರಾಣ

1) *ಮತ್ಸ್ಯ ಪುರಾಣ*
ಈ ಮತ್ಸ್ಯ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ 14000 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಅತೀ ಪ್ರಾಚೀನವಾದುದು ಎಂದು ಕೆಲವು ವಿದ್ವಾಂಸರುಗಳ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಇದರಲ್ಲಿ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರಥಮ ಅವತಾರವಾದ ಮತ್ಸ್ಯಾವತಾರ ಧರಿಸಿದ ಶ್ರೀಮನ್ನಾರಾಯಣನು ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ಮನುವಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಸಾವಿತ್ರಿ ಚರಿತ್ರೆ, ಕಾರ್ತಿಕೇಯ ಚರಿತ್ರೆ, ಯಯಾತಿ ಚರಿತ್ರೆ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯ ವಿಷಯಗಳು ವಾರಣಾಸಿ ಪ್ರಯಾಗ, ತ್ರಿಪುರದಹನ ಮುಂತಾದ ಕ್ಷೇತ್ರ ವಿವರಗಳು ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿವೆ.

‌2) *ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಪುರಾಣ*
‌ ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ 9000 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಇದು ‌ಜೈಮಿನಿ ಹಾಗೂ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ‌ ಮುನಿಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ. ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಮಹಾಮುನಿಗಳಿಂದ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪುರಾಣವಿದು. ಇದರಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿ, ಅಗ್ನಿ, ಸೂರ್ಯ, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿ ದೇವತೆಗಳ ಸ್ತುತಿ ಇವೆ. ಶಿವ ವಿಷ್ಣುಗಳ ಮಹಾತ್ಮೆಗಳು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿ ಸೂರ್ಯರ ಮಹಿಮೆಗಳು ಮತ್ತು ಇದರ ಮುಖ್ಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸಪ್ತಶತಿ ಎಂಬ *ದೇವಿ ಮಹಾತ್ಮೆ* ಮುಂತಾದ ವಿಷಯಗಳಿವೆ. ಈಗ ನಾವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಚಂಡಿಯಾಗ, ಶತ ಚಂಡಿಕಾ ಹೋಮ, ಸಹಸ್ರ ಚಂಡಿಯಾಗ ಮುಂತಾದ ಯಾಗಗಳಿಗೆ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಪುರಾಣವೇ ಆಧಾರವಾಗಿದೆ.

3) *ಭಾಗವತ ಪುರಾಣ*
ಈ ಮಹಾ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ 18000 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ವ್ಯಾಸ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಶುಕಮಹರ್ಷಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹದಿನೆಂಟು ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲೇ ಬಹಳ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ವೇದ ವೇದಾಂತಗಳ ಸರ್ವಸ್ವವೂ ಅಡಗಿದೆ. ಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಭಕ್ತಿ ಎರಡೂ ‌ವಿಚಾರಗಳೂ ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಮೂಡಿ ಬಂದಿದೆ. ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಪರೀಕ್ಷಿತ್ ಮಹಾರಾಜ (ಅಭಿಮನ್ಯುಮಗ ) ನಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಭಾಗವತ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ಸ್ಕಂದಗಳಿವೆ. ಶ್ರೀಮನ್ನಾರಾಯಣನ ದಶಾವತಾರ ಕಥೆಗಳು ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿವೆ. ರಾಮಾಯಣ ಮಹಾಭಾರತಗಳಿಗಿರುವ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯವೇ ಈ ಭಾಗವತ ಪುರಾಣಕ್ಕಿದೆ. ವಿಷ್ಣು ಭಕ್ತರಿಗೆ ಈ ಪುರಾಣ ಅಮೃತ ಸಮಾನವಾಗಿದೆ.

4) *ಭವಿಷ್ಯತ್ ಪುರಾಣ*
ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ 14500 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಮನು ಬ್ರಹ್ಮ ನಿಗೆ ಸೂರ್ಯ ದೇವನು ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯದೇವೋಪಾಸನೆ ಅಗ್ನಿದೇವೋಪಾಸನೆ ಮತ್ತು ಚತುರ್ವಿಧ ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ಧರ್ಮಗಳು ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಭವಿಷ್ಯತ್ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿರುವ ಅನೇಕ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ವಿಷಯಗಳು ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ನಿಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿವೆ.

5) *ಬ್ರಹ್ಮ ಪುರಾಣ*
‌ ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ 10000 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ಆದಿ ಪುರಾಣವೆಂದು ಸೂರ್ಯ ಪುರಾಣವೆಂದು ಕರೆಯುವ ರೂಢಿ ಇದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಭಾಗಗಳಿವೆ. ಪೂರ್ವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ರಚನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ. ಎರಡನೇ ಭಾಗವಾದ ಉತ್ತರ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ರಾಮ ಹಾಗೂ ಕೃಷ್ಣರ ಕಥೆಗಳು ‌ಬರುತ್ತವೆ. ಬ್ರಹ್ಮ ದೇವರು ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ದಕ್ಷ ಬ್ರಹ್ಮ ( ಪಾರ್ವತಿಯ ತಂದೆ) ನಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದ್ದಾನೆ ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಕಶ್ಯಪರ ಚರಿತ್ರೆಗಳು ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ಧರ್ಮದ ವಿಷಯಗಳು ಧರ್ಮ ಮಾರ್ಗದ ವಿಷಯಗಳು ಸ್ವರ್ಗ ನರಕಲೋಕದ ವಿಷಯಗಳು ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿವೆ.

6) *ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಪುರಾಣ*
‌ ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ 12000 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಮರೀಚಿ ಮಹರ್ಷಿ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದ ಪುರಾಣವಿದು. ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ರಾಧಾಕೃಷ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತಗಳು, ರಾಮ ಪರಶುರಾಮ ಚರಿತ್ರೆಗಳು, ಶ್ರೀ ಲಲಿತಾ ಸಹಸ್ರನಾಮ ಸ್ತೋತ್ರ, ಶಿವ ಸ್ತೋತ್ರ, ಕೃಷ್ಣ ಸ್ತೋತ್ರ, ಗಂಧರ್ವ ಶಾಸ್ತ್ರ ಖಗೋಳ ಶಾಸ್ತ್ರ, ಪಾಪ ಪುಣ್ಯಗಳ ವಿವರಣೆಗಳು ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿವೆ.

‌7) *ಬ್ರಹ್ಮ ವೈವರ್ತ ಪುರಾಣ*
ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ 18000 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಇದು ನಾಲ್ಕು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಮೊದಲನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಬಗ್ಗೆ, ಎರಡನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ‌ಪ್ರಕೃತಿಯ ಭಾಗವಾದ ಸ್ತ್ರೀ ದೇವತೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಮೂರನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗಣೇಶ, ಪಾರ್ವತಿ, ಶಿವ ಮುಂತಾದವರ ಬಗ್ಗೆ, ನಾಲ್ಕನೇ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಜನ್ಮ ವೃತ್ತಾಂತದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಗಳಿವೆ. ಸಾವರ್ಣೀ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ನಾರದ ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಉಪದೇಶ ಮಾಡಿರುವ ಪುರಾಣವಿದು. ಸ್ಕಂದ ಗಣೇಶ ರುದ್ರ ಕೃಷ್ಣ ವೈಭವಗಳು ದುರ್ಗಾ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸರಸ್ವತಿ ಸಾವಿತ್ರಿ ರಾಧ ಮುಂತಾದವರ ಚರಿತ್ರೆಗಳು ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿವೆ. ಪಂಚ ಶಕ್ತಿಗಳ ( ಪೃಥ್ವಿ ಅಪ್ ತೇಜೋ ವಾಯು ಆಕಾಶಗಳು ) ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತು ಮುಂತಾದ ವಿಷಯಗಳು ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿವೆ.

8) *ವರಾಹ ಪುರಾಣ*
‌ ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ24000 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ವರಹಾವತಾರ ಧರಿಸಿ ಶ್ರೀ ವಿಷ್ಣು ಭೂದೇವಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದ ಪುರಾಣವಿದು. ನಾರಾಯಣ ಉಪಾಸನಾ ವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಪಾರ್ವತಿ ಪರಮೇಶ್ವರರ ಚರಿತ್ರೆಗಳು, ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ವ್ರತಕಲ್ಪಗಳು ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ವಿವರಣೆಗಳು ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿವೆ.

9) *ವಾಮನ ಪುರಾಣ*
‌ ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ 10000 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಪುಲಸ್ತ್ಯ ಋಷಿ ನಾರದರಿಗೆ ಉಪದೇಶ ಮಾಡಿದ ಪುರಾಣವಿದು. ಶಿವಲಿಂಗೋಪಾಸನೆ, ಶಿವಪಾರ್ವತಿಯರ ಕಲ್ಯಾಣ, ಶಿವ ಚರಿತ್ರೆ, ಗಣೇಶ್ವರ ಚರಿತ್ರೆ, ಕಾರ್ತಿಕೇಯ ಚರಿತ್ರೆ, ಭೂಗೋಳ ಚರಿತ್ರೆ ಋತು ವಿಶೇಷಗಳು ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿವೆ. ವಿಷ್ಣುವಿನ ವಾಮನ‌ ಅವತಾರದ ಕಥೆಗಳು, ಸಾತ್ವಿಕನ ಗುಣ ಲಕ್ಷಣಗಳು, ದಾನದ ಮಹತ್ವ ಮುಂತಾದ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಇದರಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.

10). *ವಾಯು ಪುರಾಣ*
‌ ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ 24000 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ವಾಯುದೇವನಿಂದ ಹೇಳಲಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಈ ಪುರಾಣಕ್ಕೆ ವಾಯು ಪುರಾಣವೆಂದು ಹೆಸರು ಬಂದಿದೆ. ಮಹೇಶ್ವರನ ಮಹಾತ್ಮೆ, ಕಾಲಮಾನ ವಿವರಣೆ ಮತ್ತು ಭೂಮಂಡಲ ಸೌರಮಂಡಲ ವಿಶೇಷಗಳು ರಹಸ್ಯಗಳು ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿವೆ. ಜಗತ್ತನ್ನು ಏಳು ದ್ವೀಪಗಳ ವಿಭಾಗ ಮಾಡಿ ಅದರ ವಿವರ, ಬೇರೆಬೇರೆ ಖಂಡಗಳಲ್ಲಿರುವ ಜನರ ಜೀವನ ವಿಚಾರ, ಏಳು ಲೋಕಗಳ ವಿವರ, ನಾಲ್ಕು ಯುಗಗಳ ವಿಚಾರ, ಸಂಗೀತ ವಿದ್ಯೆ, ವೇದ ವಿದ್ಯೆ, ವಿವಿಧ ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ಧರ್ಮಗಳ ಕರ್ತವ್ಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ವಿವರ ಇತ್ಯಾದಿ ಇದರಲ್ಲಿ ಅಡಕವಾಗಿವೆ.

11) *ವಿಷ್ಣು ಪುರಾಣ*
ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ 23000 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಪರಾಶರ ಮಹರ್ಷಿ (ವ್ಯಾಸರ ತಂದೆ) ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯನಾದ ಮೈತ್ರೇಯ ಮುನಿಗೆ ಬೋಧಿಸಿದ ಪುರಾಣವಿದು. ಶ್ರೀ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಹಾತ್ಮೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ಧೃವ ಪ್ರಹ್ಲಾದ ಭರತರಾಜನ ಚರಿತ್ರೆಗಳು ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿವೆ.

12) *ಅಗ್ನಿ ಪುರಾಣ*
ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ 15400 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಅಗ್ನಿದೇವರಿಂದ ವಶಿಷ್ಠ ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ಬೋಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿರುವ ಅಗ್ನಿದೇವತೆಯ ಕುರಿತಾದ ‌ಕಾವ್ಯ, ನಾಟಕಗಳ ಲಕ್ಷಣಗಳು, ರಸ ವರ್ಣನೆಗಳು, ಮಂತ್ರ ಮತ್ತು ಮಂತ್ರ ‌ವಿಧಾನಗಳು, ರಾಜಧರ್ಮ ಮುಂತಾದ ‌ವಿಚಾರಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಶಿವ ಗಣೇಶ ದುರ್ಗಾ ಉಪಾಸನಾ ವಿಷಯಗಳಿವೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಕರಣ ಛಂದಸ್ಸು ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ ಆಯುರ್ವೇದ ರಾಜಕೀಯ ಲೌಕಿಕ ಭೂಗೋಳ ಖಗೋಳ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ವಿಶದೀಕರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ, ‌ಆಯುರ್ವೇದ, ಅಲಂಕಾರ, ಛಂದಸ್ಸು ಮುಂತಾದ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.

13) *ನಾರದ ಪುರಾಣ*

ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ 25000 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಬ್ರಹ್ಮ ಮಾನಸ ಪುತ್ರರಾಗಿರುವ ಸನಕ, ಸನಂದನ , ಸನತ್ಕುಮಾರ, ಸನಾತನ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ಜನರಿಗೆ ನಾರದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಬೋಧಿಸಿದ ಪುರಾಣವಿದು. ಅತೀ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಸಿದ್ದವಾದ ವೇದ ಪಾದಸ್ತವಂ ( ಶಿವ ಸ್ತೋತ್ರ) ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿದೆ. ವೇದಾಂಗ ವಿಷಯಗಳು ವ್ರತ, ನಿಯಮ ವಿಷಯಗಳು ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರ ಮಹಿಮೆಗಳು ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿವೆ.

14) *ಸ್ಕಂದ ಪುರಾಣ*
ಹದಿನೆಂಟು ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪುರಾಣವೇ ವಿಸ್ತೃತವಾಗಿದೆ. ಸ್ಕಂದ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ 81000 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಪರಮೇಶ್ವರನ‌ ಕುಮಾರನಾದ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಸ್ವಾಮಿಯ‌ ಜೀವನ ‌ಲೀಲೆಗಳ ಕುರಿತಾದ ‌ವಿವರಣೆಯೇ‌ ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿವೆ. ಈ ಪುರಾಣದೊಳಗೆ ಕಾಶೀಖಂಡ, ಕೇದಾರಖಂಡ, ರೇವಖಂಡ, ವೈಷ್ಣವಖಂಡ, ಉತ್ಕಳಖಂಡ, ಕುಮಾರಿಕಾಖಂಡ, ಬ್ರಹ್ಮ ಖಂಡ, ಬ್ರಹ್ಮೋತ್ತರಖಂಡ, ಅವಂತಿಕಾಖಂಡ ಮುಂತಾದ ಖಂಡಗಳಿವೆ. ಅನೇಕಾನೇಕ ವಿಷಯಗಳು ಸ್ಕಂದ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿವೆ. ಅಷ್ಟಾದಶ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪುರಾಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯಿದೆ. ವೆಂಕಟಾಚಲ ಮಹಾತ್ಮ (ತಿರುಮಲ ) ವೈಷ್ಣವ ಖಂಡದಲ್ಲಿದೆ. ಜಗನ್ನಾಥ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ಕಳ ಖಂಡದಲ್ಲಿದೆ ಅರುಣಾಚಲದ ಬಗ್ಗೆ ಕುಮಾರಿಕಾ ಖಂಜದಲ್ಲಿದೆ ಸತ್ಯ ನಾರಾಯಣ ಸ್ವಾಮಿಯ ಬಗ್ಗೆ ರೇವಾ ಖಾಂಡದಲ್ಲಿದೆ.

15) *ಲಿಂಗ ಪುರಾಣ*
ಲಿಂಗ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಶಿವದೇವನ ಉಪದೇಶಗಳು, ಮಹಾತ್ಮೆ, ಲೀಲೆಗಳು, ಲಿಂಗದ ಮಹಿಮೆ‌ ಮುಂತಾದವುಗಳು ಈ ಪುರಾಣದ ಮುಖ್ಯ ವಸ್ತು. ಲಿಂಗ ರೂಪದ ಶಿವನ ಮಹಿಮೆ ಆರಾಧನೆ ವ್ರತಗಳು ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿವೆ. ಲಿಂಗದಿಂದ ಉಂಟಾಗಿರುವ ಸೃಷ್ಟಿ ಸ್ಥಿತಿ ಲಯ ರೂಪಗಳಾದ ಭಗವಂತನ ಲೀಲೆಗಳು, ನೀತಿ ಬೋಧೆಗಳು, ಖಗೋಳ ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳು ಸಹ ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿವೆ.

16) *ಗರುಡ ಪುರಾಣ*
‌ ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ 19000 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಈ ಪುರಾಣವನ್ನು ಶ್ರೀ ಮಹಾವಿಷ್ಣು ಗರುಡನಿಗೆ ಉಪದೇಶ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಜನನ ಮರಣದ ವಿಷಯಗಳು ಮತ್ತು ಮರಣದ ನಂತರ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಿಗುವ ಸ್ವರ್ಗ ನರಕಗಳು ನರಕ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದವರಿಗೆ ಯಾವ ಯಾವ ಶಿಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸುತ್ತಾರೆಂಬುದು ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಬಹುದು.

17) *ಕೂರ್ಮ ಪುರಾಣ*
‌ ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ 17000 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಕೂರ್ಮಾವತಾರ ವರಾಹ ನರಸಿಂಹ ಅವತಾರ ವಿಷಯಗಳು ಲಿಂಗರೂಪದಲ್ಲಿ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ವಿಷಯ ಖಗೋಳ ಭೂಗೋಳ ವಿಷಯಗಳು ಕಾಶಿ ಪ್ರಯಾಗಾದಿ ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರ ಮಹಿಮೆಗಳು ಈ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿವೆ.

18) *ಪದ್ಮ ಪುರಾಣ*
ಈ ಮಹಾ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ 85000 ಶ್ಲೋಕಗಳಿವೆ. ಪದ್ಮ ಪುರಾಣವನ್ನು ಓದಿದರೂ ಕೇಳಿದರೂ ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ಹಿರಿಯರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಹದಿನೆಂಟು ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಪದ್ಮಪುರಾಣವೇ ದೊಡ್ಡದು. ಪದ್ಮ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಐದು ಕಾಂಡಗಳಿವೆ. ಪ್ರಥಮ ‌ಸೃಷ್ಟಿ ಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ‌ಭೀಷ್ಮ ಹಾಗೂ ಮುನಿ ಪುಲಸ್ಯರ ನಡುವಿನ ಸಂಭಾಷಣೆ ಇವೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಗ್ರಹಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಪುಷ್ಕರದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಗಳಿವೆ. ಎರಡನೆಯ ಭೂಮಿ ಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ಪೃಥ್ವಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಗಳಿವೆ. ಇದು ಆ ಕಾಲದ ಭೌಗೋಳಿಕ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಮೂರನೆಯ ಸ್ವರ್ಗ ಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ಅಂತರಿಕ್ಷ ಹಾಗೂ ಜಂಬೂದ್ವೀಪದ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಗಳಿವೆ. ನಾಲ್ಕನೆಯ ಪಾತಾಳ ಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ರಾಮ ಹಾಗೂ ಕೃಷ್ಣರ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಗಳಿವೆ. ಕೊನೆಯ ಉತ್ತರ ಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ಶಿವ ಹಾಗೂ ಪಾರ್ವತಿಯವರ ನಡುವಿನ ‌ಸಂಭಾಷಣೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ವಿವಿಧ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿಗಳಿವೆ.