ತೆಲಂಗಾಣದಲ್ಲೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಗ್ರಾಮ, ಸಂಜೆ ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಮಾತ್ರ, ಸಂಜೆ 4 ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲಾ ಕಗ್ಗತ್ತಲು.

 ನಮ್ಮ ದೈನಿಂದಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬೆಳಗ್ಗೆ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಸಂಜೆ ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ಹಂತಗಳಿರುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯ. ಆದರೆ ಸಂಜೆಯನ್ನೇ ಕಾಣದ ಹಳ್ಳಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಜನರು ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಸಂಜೆಯನ್ನೇ ಕಂಡಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಳಿಕ ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗಳು ಶುರುವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲದೆ ನೇರವಾಗಿ ಕತ್ತಲಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ತೆಲಂಗಾಣ ರಾಜ್ಯದ ಪೆದ್ದಪಲ್ಲಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಸುಲ್ತಾನಾಬಾದ್ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿರುವ ‘ಕೊಡುರುಪಾಕ’ಎಂಬ ಸುಂದರ ಹಳ್ಳಿಯೇ ಈ ಭೌಗೋಳಿಕ ವಿಸ್ಮಯದ ತಾಣ.

ಸಂಜೆ ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆ ಜನರು ಮನೆಯ ದೀಪ ಬೆಳಗಿಸುತ್ತಾರೆ

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಜನರು ಸಂಜೆ 6 ಅಥವಾ 7 ಗಂಟೆಯ ಸುಮಾರಿಗೆ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತವನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾ ಟೀ ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಕೊಡುರುಪಾಕ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ 4 ಗಂಟೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇಡೀ ಊರು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ದೀಪಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಶಾಪವಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಕಾರಣವಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕೌತುಕಮಯ ಭೌಗೋಳಿಕ ರಚನೆಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ.

ಈ ವಿಸ್ಮಯಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣವೇನು?

ಕೊಡುರುಪಾಕ ಗ್ರಾಮವು ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಬೃಹತ್ ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದೆ. ಗ್ರಾಮದ ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ‘ರಂಗನಾಯಕುಲ ಗುಟ್ಟ’ ಮತ್ತು ‘ಗೋರ್ಲಾ ಗುಟ್ಟ’ ಎಂಬ ಬೃಹತ್ ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟಗಳಿವೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 3.30 ರಿಂದ 4ರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ ವಾಲುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಈ ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟಗಳು ಗೋಡೆಯಂತೆ ನಿಂತು ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತವೆ.

ಭಾರತೀಯ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕಾಲಮಾನದ ಪ್ರಕಾರ, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದಿನವೊಂದಕ್ಕೆ 12 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ನೇರ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಬೆಟ್ಟಗಳ ನೆರಳಿನಿಂದಾಗಿ ಕೊಡುರುಪಾಕ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಕೇವಲ 9 ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಮಾತ್ರ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ವಿಭಿನ್ನ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನ ಶೈಲಿ

ಈ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮದಿಂದಾಗಿ, ಇಲ್ಲಿನ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರ ದಿನಚರಿಯೂ ತೀರಾ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಬೆಟ್ಟಗಳ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯ ಕೂಡ ಈ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ತಡವಾಗಿಯೇ ಉದಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 3.30 ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸುವುದರಿಂದ, ರೈತರು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಮಿಕರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಒಳಗೇ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಮರಳುತ್ತಾರೆ.

ಬೇಗನೆ ರಾತ್ರಿ ಊಟ: ಸಂಜೆ 4 ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲಾ ಕತ್ತಲೆಯಾಗುವುದರಿಂದ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ರಾತ್ರಿಯ ಊಟವನ್ನು ಬೇಗನೇ ಮುಗಿಸಿ, ಬೇಗ ಮಲಗುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆಪ್ರಕೃತಿಯ ಈ ಅಪರೂಪದ ಆಟವನ್ನು ಕಣ್ಣುಂಬಿಕೊಳ್ಳಲು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ನೂರಾರು ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಈ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

The Richest Village in the World

    India may not rank among the richest countries in the world, but a village in the western state of Gujarat is the wealthiest village in Asia.

    Madhapar, a village in Gujarat's Kachchh district, is Asia's richest village according to The Times of India, NDTV and other reports. With a population of around 32,000 people, the village is predominantly inhabited by the Patel community. The closest major city to Madhapar is Porbandar, famous for being the birthplace of Mahatma Gandhi.

    Madhapar is a well-developed village boasting of basic amenities like well-maintained roads, water supply and sanitation. The village houses bungalows, schools, healthcare institutions and multiple temples. Yaksh Mandir is the most popular temple here, which houses the 72 Yakshas, who are the revered folk deities of the Jakh community.

    What sets Madhapar apart from typical rural villages is its astonishing banking infrastructure. The village is home to 17 banks, including major public and private institutions like HDFC Bank, Union Bank, ICICI Bank, State Bank of India, Punjab National Bank, and Axis Bank. Together, these banks hold a staggering Rs 7,000 crore in fixed deposits, according to NDTV, a figure that makes the village exceptionally wealthy.

    The village has a strong connection with its NRI families. Approximately 1,200 families from the village reside abroad, primarily in African countries. Despite living far from home, these families prefer to deposit substantial sums of money (converted from foreign currency) into the local banks and post offices rather than in the countries where they live. This influx of money is the primary source behind the village's affluence. Apart from this, agriculture plays an important role in the economy of the village. Agricultural produce exported from Madhapur to the rest of the country include mangoes, sugarcane and corn.

    Madhapar also has an organisation called the Madhapar Village Association, which was established back in 1968 in London. This association was created to maintain and strengthen the connection between people from Madhapar who had settled overseas.