Is it true that Jodhpur wanted to join Pakistan in 1947?

 In 1947, the Hindu king of Jodhpur was so tempted to join Pakistan that Muhammad Ali Jinnah handed him a signed, blank sheet of paper and told him to write his own terms.

When the British partitioned India, the over 500 princely states had to choose between acceding to India or Pakistan. Jodhpur was a massive, Hindu-majority desert state sharing a long border with Pakistan. Its young ruler, Maharaja Hanwant Singh, saw a rare opportunity for leverage. Jinnah, hoping to drive a wedge into India's western frontier, was prepared to give the Maharaja whatever he wanted. The offers on the table included free access to the Karachi port, arms manufacturing rights, and independent jurisdiction over the regional railway system.

Indian leaders Lord Mountbatten and Sardar Vallabhbhai Patel quickly learned of the secret negotiations. Patel recognized that losing Jodhpur would be disastrous for the territorial integrity of independent India. He stepped in with a counter-offer, guaranteeing Jodhpur the continuation of its railway jurisdiction and offering robust famine relief. More importantly, Mountbatten warned Hanwant Singh that his Hindu subjects would almost certainly revolt if he aligned a Hindu-majority state with a Muslim nation during a time of intense communal violence.

The pressure from both sides brought Hanwant Singh to a breaking point. During a tense meeting in Delhi to finalize the Instrument of Accession with V.P. Menon, the Secretary of the Ministry of States, the Maharaja finally agreed to sign his state over to India. As soon as Mountbatten left the room, however, the young king snapped. In a sudden fit of rage, Hanwant Singh pulled out a .22 caliber pistol hidden inside a specialized pen, pointed it directly at Menon's head, and shouted, "I refuse to accept your dictation!"

Mountbatten rushed back in upon hearing the commotion and managed to defuse the situation. Hanwant Singh calmed down, the accession papers went through, and Jodhpur officially became part of India. The Maharaja’s flirtation with Pakistan ended up being a brief diplomatic crisis, but his blank-check offer from Jinnah remains one of the most remarkable near-misses of the partition.

Maharaja Hanwant Singh, the ruler of Jodhpur who briefly considered aligning his state with Pakistan during the 1947 partition of India. Source: Wikimedia Commons.

1947 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಕೀರ್ತಿ ಯಾರಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕು?

 ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ಜನರು ಮುನ್ನಡೆಸಿದರು, ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾದವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡೋಣ, ಅಂದರೆ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಗೌರವಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಸೋಲಿಗೆ ಕಾರಣರಾದವರು.

ಭಾರತದ ಟಾಪ್ 5 ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸೋಣ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ಗೆ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದ ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿ ಅಪಾರ ತ್ಯಾಗಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ ಅನೇಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರಿದ್ದಾರೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ವಿಶೇಷವಾದ ಕಾರಣ ಅವರಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಶ್ರೇಯಾಂಕಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬ್ರಿಟಿಷರ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೋ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಿದ 5 ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರನ್ನು ಹೈಲೈಟ್ ಮಾಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಿಂದ ನಾನು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ (ತ್ಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸದವರಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಗೌರವದೊಂದಿಗೆ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ ಆದರೆ ಅದರ ನಿಜವಾದ ನಿಘಂಟಿನ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷರನ್ನು ಸೋಲಿಸದ ಮಹಾನ್ ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್). ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನೇತಾಜಿ ಬೋಸ್, ವೀರ್ ಸಾವರ್ಕರ್, ಜಗದೀಶಪುರದ ಮಹಾರಾಜ ಕುಮಾರ್ ಸಿಂಗ್ ಜೊತೆಗೆ ಮಹಾದ್ಜಿ ಶಿಂಧೆ ಮತ್ತು ರಾಜ ಪುಲಿ ತೇವರ್ ಅವರನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನೇತಾಜಿ ಸುಭಾಷ್ ಚಂದ್ರ ಬೋಸ್: ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣ. ಅವರು 1943 ರಲ್ಲಿ ಸಿಂಗಾಪುರದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ (ಗಡೀಪಾರು) ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಫೆಡರಲ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಈ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಮನ್ನಣೆ ನೀಡಿತು. ಬೋಸ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅನ್ನು ತೊರೆದು ಭಾರತಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಆಜಾದ್ ಹಿಂದ್ ಫೌಜ್ ಅನ್ನು ರಚಿಸಿದರು (ಅಂದರೆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು). 1941 ರಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ನಂತರ ದುರ್ಬಲಗೊಂಡ ಬ್ರಿಟನ್ ಹೊಸ ಮಹಾಶಕ್ತಿ ಅಮೆರಿಕದ ಒತ್ತಡದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಅಟ್ಲಾಂಟಿಕ್ ಚಾರ್ಟರ್‌ಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿತು, ಮುಂದಿನ 10 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು 100% ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಬ್ರಿಟಿಷರು ನಮಗೆ ಅನುಕೂಲಕರವಾದ ಷರತ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ, ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಷರತ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ನೀಡಲು ಬಯಸಿದ್ದರು. 1946 ರ ನೌಕಾ ದಂಗೆಯು ನಮ್ಮ ಷರತ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ನೀಡುವ ಕಾರ್ಯಸೂಚಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು - ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಶಸ್ತ್ರ ಪಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವ ಭಾರತೀಯರು ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ನೇತಾಜಿ ಬೋಸ್ ಅವರ ಆಜಾದ್ ಹಿಂದ್ ಫೌಜ್‌ಗೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಸಂಭವಿಸಿದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಒಂದೇ ಬಾರಿಗೆ ಭಾರತದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಬ್ರಿಟಿಷರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಭಾರತವನ್ನು ವಿಭಜಿಸುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದರು, ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರು ಮುಂದಿನ 2 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನೀಡುವುದಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಅಧಿಕೃತ ವಕ್ತಾರ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಅವರು ತಮ್ಮ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಪಕ್ಷದೊಂದಿಗೆ ಮುಸ್ಲಿಂ ಲೀಗ್ ವಿಭಜನೆಗಾಗಿ ಚರ್ಚೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಆದಾಗ್ಯೂ, 1857 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಗಳು ದೆಹಲಿಯಿಂದ ಗ್ವಾಲಿಯರ್‌ನಿಂದ ಕೂಚ್ ಬೆಹಾರ್‌ವರೆಗಿನ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಕ್ರಮಣದ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಂತೆಯೇ, ಬೋಸ್ ಅವರ ಹೃದಯವು ಸರಿಯಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿತ್ತು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ (ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವು ಬ್ರಿಟಿಷರು ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ಭಾರತವನ್ನು ತಾವಾಗಿಯೇ ಬಿಡಲು ಕಾಯದೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಬಗ್ಗೆ).

ವೀರ್ ಸಾವರ್ಕರ್: ನೇತಾಜಿ ಬೋಸ್ ಅವರನ್ನು ತಮ್ಮ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದರು. ವೀರ್ ಸಾವರ್ಕರ್ ತಮ್ಮ 14 ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಇಡೀ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುವುದಾಗಿ ಪ್ರಮಾಣವಚನ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ನೆಹರೂ ಯುಕೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಸಾವರ್ಕರ್ ತಮ್ಮ ಕಾನೂನು ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿ ಲಂಡನ್‌ಗೆ ಹೋದರು, ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಅಭಿನವ್ ಭಾರತ್ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಗುಂಪಿನೊಂದಿಗೆ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡರು. ಸಾವರ್ಕರ್ ತಮ್ಮ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಕುಖ್ಯಾತರಾದರು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ಸ್ಟೀಮ್‌ಶಿಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾಯಿತು. ಮಾರ್ಸಿಲ್ಲೆಸ್ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಅವರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹಡಗಿನಿಂದ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಮಾರ್ಸಿಲ್ಲೆಸ್‌ಗೆ ಈಜಿದರು, ಅಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬಂಧಿಸಲಾಯಿತು. ಈಗ ಅವರಿಗೆ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಅಂಡಮಾನ್‌ನ ಸೆಲ್ಯುಲಾರ್ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ 50 ವರ್ಷಗಳ ಜೈಲು ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಅವರು ಬ್ರಿಟಿಷರನ್ನು ಅಣಕಿಸುತ್ತಾ ಕೇಳಿದರು - ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಳ್ವಿಕೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿ 50 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಉಳಿಯುತ್ತದೆಯೇ? ಅಂಡಮಾನ್‌ನ ಸೆಲ್ಯುಲಾರ್ ಜೈಲು ಸ್ಥಳವಾರು 1500 ನಾಟಿಕಲ್ ಮೈಲುಗಳಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲಿತ್ತು, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಮಾರ್ಸಿಲ್ಲೆಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದಂತೆ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಹಾರಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಬ್ರಿಟಿಷರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲು ತಂತ್ರದಿಂದ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಸೆಲ್ಯುಲಾರ್ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ 11 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅಮಾನವೀಯ ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆ ಅನುಭವಿಸಿದ ನಂತರ ಸಾವರ್ಕರ್ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಹೋದರನನ್ನು ರತ್ನಗಿರಿ ಜೈಲಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ನಂತರ ಮುಂದಿನ 11 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ರತ್ನಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಗೃಹಬಂಧನದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾಯಿತು, ಅಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ನಿರಂತರ ಕಣ್ಗಾವಲಿನಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ರತ್ನಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ವಸತಿಯನ್ನು ನಿರಂತರ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಒಳಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ರತ್ನಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾವರ್ಕರ್ ಅವರ ಕಾನೂನು ಪದವಿಯನ್ನು ಸಹ ಮುಟ್ಟುಗೋಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ರತ್ನಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವರ್ಕರ್ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸುಧಾರಣೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ರತ್ನಗಿರಿಯಿಂದ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೆಗೆದುಹಾಕಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು. ರತ್ನಗಿರಿಯಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ನಂತರ ಸಾವರ್ಕರ್ ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಚಿಂತನೆಯ ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಲು ಬರೆಯಲಾದ ಇತಿಹಾಸದ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆವೃತ್ತಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಹೆಮ್ಮೆಯ ಭಾರತೀಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ವಿವರಿಸುವ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆದರು. ಭಾರತವನ್ನು ವಿಭಜಿಸುವ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಾವರ್ಕರ್ ಅಖಂಡ ಭಾರತದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಸಂಭವಿಸಿತು. ೧೯೪೭ ರಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ರಚನೆಗೆ ಸಾವರ್ಕರ್ ಅವರ ಪಕ್ಷ ಹಿಂದೂ ಮಹಾಸಭಾವು ಮಾನ್ಯತೆ ನೀಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಿತು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ದೊರೆಗಳಾಗಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸಾವರ್ಕರ್ ಎಂದಿಗೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸೇರಲಿಲ್ಲ (ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅವರನ್ನು ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಮಾತುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತು ಆದರೆ ಅವರು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ ನಂತರ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಹರಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು). ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಂತರ ಸಾವರ್ಕರ್ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಸೋತವರು ಎಂದು ಚಿತ್ರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಭಾರತೀಯ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ತಿರುಚಿದ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಿದರು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ವೈಭವದ ಭೂತಕಾಲದ ನಿಜವಾದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುವ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆದರು ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ ಸಮಾನಾರ್ಥಕ ಪದವಿಲ್ಲದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪದಗಳಿಗೆ ಹಿಂದಿ ಸಮಾನಾರ್ಥಕಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಮೊದಲು ಸಾವರ್ಕರ್ ಭಾರತೀಯ ಯುವಕರನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸಶಸ್ತ್ರ ಪಡೆಗಳಿಗೆ ಸೇರಲು, ಅವರಿಂದ ಯುದ್ಧ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಮತ್ತು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಬಲವಾದ ಭಾರತೀಯ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ರಚಿಸಲು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅವರನ್ನು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದವು, ಅವರು ಅವರನ್ನು ನೇಮಕಾತಿವೀರ್ ಎಂದು ಕರೆದರು ಮತ್ತು ಅವರ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಅಕ್ಕಿ ಸೈನಿಕರು ಎಂದು ಕರೆದರು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ೧೯೬೨ ರಲ್ಲಿ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಭಾರತದ ಸೋಲು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನ ರಕ್ಷಣಾ ಸನ್ನದ್ಧತೆಯನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿತು.ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವತ್ತ ಏಕೆ ಗಮನಹರಿಸಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಾವರ್ಕರ್ ಸ್ವತಃ ಕುಳ್ಳ ನೆಹರೂ ಅವರನ್ನು ಗದರಿಸಿದರು. 1965 ರಲ್ಲಿ, 82 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನ ಮತ್ತು ಅನಾರೋಗ್ಯ ಪೀಡಿತ ಸಾವರ್ಕರ್ ಅವರಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಮೇಲೆ ಅನೇಕ ವಿಜಯಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಿತು ಮತ್ತು ಹಿಂದಿನದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ ಸಾವರ್ಕರ್ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಾ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ತಾನು ಮಾಡಬಹುದಾದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಕ್ರಮೇಣ ಮತ್ತು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಜೀವನದಿಂದ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ತ್ಯಜಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಸಾವರ್ಕರ್ ಸಲ್ಲೇಖನವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮತ್ತು ಕ್ರಮೇಣ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಪ್ರತಿ ಹಂತದಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅದ್ಭುತ ಜೀವನವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವ ದಿನಗಳ ಉಪವಾಸದ ನಂತರ ಪೂರ್ಣ ವಿರಾಮ ಹಾಕಿದರು.

ಆಂಗ್ಲೋಫೈಲ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಕಂದು ಸಾಹಿಬ್‌ಗಳನ್ನು (ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಜನಾಂಗದಿಂದ ಭಾರತೀಯರು ಆದರೆ ಭಾರತೀಯರಲ್ಲದವರು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಆತ್ಮದಿಂದ ಬ್ರಿಟಿಷರು) ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಯೋಜನೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವ ಮೂಲಕ ಸಾವರ್ಕರ್ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧತಂತ್ರದ ವಿಜಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಭಾರತದ ನಿಜವಾದ ಇತಿಹಾಸ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ನಾಗರಿಕತೆಗಳ ನಾಯಕನಾಗಿ ನಿಜವಾದ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ನಮಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದರು.

ಮಹಾರಾಜ ಕುಮಾರ್ ಸಿಂಗ್: 1857 ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಅವರು 80 ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನ ಜಗದೀಶಪುರದ ರಾಜರಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅನಾರೋಗ್ಯ ಪೀಡಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಬ್ರಿಟಿಷರು ಅವರ 80 ನೇ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದಂದು ಅವರಿಗೆ ಪತ್ರವೊಂದನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದರು, ಅವರಿಗೆ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಜಗದೀಶಪುರವನ್ನು ತಮ್ಮ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರು ಈಗಾಗಲೇ ವೃದ್ಧರಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅವರು ಜಗದೀಶಪುರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಅವರ ಅರಮನೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಹೊರಗೆ ಎಸೆದರು. ಮುಂದಿನ 6 ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಕುಮಾರ್ ಸಿಂಗ್ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಗೆರಿಲ್ಲಾ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಲಿತರು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯಲು ಜಗದೀಶಪುರದ ಮೇಲೆ ಮೆರವಣಿಗೆ ನಡೆಸಿದರು. ಒಂದು ದಿನ ಸುದೀರ್ಘ ಯುದ್ಧದ ನಂತರ ಮತ್ತು ಗುಂಡೇಟಿನಿಂದ ತನ್ನ ತೋಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನಂತರ ಅವರು ಬ್ರಿಟಿಷರನ್ನು ಜಗದೀಶಪುರದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದರು, ತಮ್ಮ ಅರಮನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ಸ್ವಾಧೀನಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು. ಮುಂದಿನ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಅವರು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ಆಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಗ್ಯಾಂಗ್ರೀನ್ ಬೆಳೆದಂತೆ ಅವರ ಗುಂಡೇಟಿನ ಗಾಯಗಳು ಮಾರಕವಾದವು, ಮತ್ತು ಮಹಾರಾಜ ಕುಮಾರ್ ಸಿಂಗ್ ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದರು ಆದರೆ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಿಹಿ ವಿಜಯವನ್ನು ಸವಿದ ನಂತರ ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ತೊರೆದು ತಮ್ಮದೇ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಗೌರವಗಳೊಂದಿಗೆ ದಹನ ಮಾಡಬಹುದೆಂಬ ತೃಪ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ನಿಧನರಾದರು.

ಮಹಾದ್ಜಿ ಶಿಂಧೆ: ಟಿಪ್ಪು ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರ ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ಹೇಳಿದರೆ, ಟಿಪ್ಪು ಬ್ರಿಟಿಷರೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡುವ 18 ವರ್ಷಗಳ ಮೊದಲು ನಾನಾ ಫಡ್ನವೀಸ್ ಅವರ ಸಮರ್ಥ ಬೆಂಬಲದೊಂದಿಗೆ ಮಹಾದ್ಜಿ ಶಿಂಧೆ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿ ಅವರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದರು ಎಂಬ ಅಂಶವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ (ಟಿಪ್ಪು ತನ್ನ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮರಾಠರು ಸತ್ತರು ಆದರೆ ಮರಾಠರು ಮೊದಲ ಆಂಗ್ಲೋ ಮರಾಠಾ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಯಗಳಿಸಿದರು).

ಪುಲಿ ತೇವರ್: 1715 ರಿಂದ 1767 ರ ನಡುವೆ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸಿದ ರಾಜ ಪುಲಿ ತೇವರ್ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧದ ಮೊದಲ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರನಾಗಿರಬಹುದು. ಅವರು ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ 3 ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿದರು, ಆದರೆ ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಅವರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದರು. ಅವರು ಒಮ್ಮೆ ಯೂಸುಫ್ ಖಾನ್ ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷರ ನಡುವಿನ ಸಂಯೋಜಿತ ಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಿದರು, ಇದರಿಂದ ಇಬ್ಬರೂ ಧೂಳಿಪಟರಾದರು.

ಭಾರತದ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರಲ್ಲಿ ಗಾಂಧಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೆಟ್ಟವರಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ನೆಹರು ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದರು (ಗಾಂಧಿ ಎರಡನೇ ಕೆಟ್ಟವರು ಮತ್ತು ನೆಹರು ಕೆಟ್ಟವರು ಎಂಬುದು ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿದೆ). ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ 1885 ರಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷರೇ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಪಕ್ಷವಾಗಿದ್ದು, ಅವರ ನಿಧಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರ ಹೆಸರನ್ನು ದೈತ್ಯಾಕಾರದಲ್ಲಿ ಹೆಸರಿಸಲಾಯಿತು ಏಕೆಂದರೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಲ್ಲದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಬ್ರಿಟಿಷರಿಂದ ಎದುರಿಸಬೇಕಾದ ಕೆಟ್ಟ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇದಲ್ಲದೆ, 1947 ರ ನಂತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಾಗಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸಂಯೋಜಿತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ವೈಭವೀಕರಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಲ್ಲದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರನ್ನು ಬದಿಗಿಡಲಾಯಿತು ಅಥವಾ ಟೀಕಿಸಲಾಯಿತು.

ಇದಲ್ಲದೆ, ಛತ್ರಪತಿ ಶಿವಾಜಿ ಮಹಾರಾಜರು ಮೊಘಲರು ಮತ್ತು ಸುಲ್ತಾನರಿಂದ 230 ಕೋಟೆಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು, ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಆಕ್ರಮಣದಿಂದ ಡೆಕ್ಕನ್ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಒದಗಿಸಿದಂತೆ, ಗಾಂಧಿ, ನೆಹರು ಮತ್ತು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಬ್ರಿಟಿಷರಿಂದ ಅಂತಹ ಯಾವುದೇ ಕೋಟೆಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ.